برای شمس لنگرودی که استاد من بود

پس از آن بهت از نتیجه ای که برایمان گرفتند وا مانده ترین روز هایم را به اراک آمدم . آمدم تا جمع دوستان و شاید کسی از اهالی دانشگاه دوباره رمقی برایم بیاورد . به جز اندکی از دوستانم که همیشه در خاطرم میمانند و دوست دارم نامشان همواره در گوشم بنوازد : امیر ، محمود ، مرتضی ، سایه و محمد که قبل از همه صابونی سخت به رختش خورده بود . با دهان پر حیرت به کادر دانشگاه برخوردم با مغز هایی منجمد که کتاب های نخوانده شان را حمل میکردند انگار نه انگار از تهران جنگ زده میآیند و یا حتا خبری از آنجا دارند . نه ، مگر دیشب نبود که زن و مرد همراه هم در کوچه های تهران رایشان را با فریاد میخواستند و جنگیدند ؟ اینجا زمان مرده .

از امیر حسن ندایی میگویم که نه تنها به اعتراض و درد دل ما گوش نداد و نه تنها به اعتصاب و تظاهرات دانشجویان وقعی نگذاشت با وقاحت گفت : "هر کس امروز امتحان دهد راحت قبول میشود امتحان معوقه سخت تر خواهد بود" دلم گرفت . فکر کردم ندایی و استاد معارف که احمدی نژاد را معجزه میدانست و هر جلسه با من میجنگید چه تفاوتی با هم دارند .

بعد از مرگ ندا محمد زنگ زد و گفت : "بهرام ، شمس لنگرودی برای ندا شعر گفته" . خودش هنوز شعر را نخوانده بود که رفتم به وبلاگ شمس لنگرودی شعر را خواندم و گریه کردم . شعر را با خود آوردم . هر کس که خواند سعی کرد از جلوی چشم بقیه کنار برود . صدای شمس با حزن همیشگی از دل شعر فریاد میکرد . دلم تنگ شد که دوباره سر کلاس ادبیات معاصر و یا کلاس مکاتب ادبی باشم و از همه چیز حرف بزنیم . نه ، شاید دلم میخواست راجع به این روز ها حرف بزند تا بغضم بترکد برای کسی که هیچ وقت ما را به تمسخر نگرفت به خاطر چیز هایی که میدانست و ما نمیدانستیم . شاید حوصله ی گفتن سر کلاس را نداشت . اما اگر سوال میپرسیدی با درنگ نگاهت میکرد و بی دریغ بود در انتقال دانسته هایش .

وقتی محمد (بیست و دو مرثیه برای تیر ماه) را آورد ، با هم خواندیم . دوباره خشکمان زد : "یعقوب بروایه شاگرد من بود" و گفت : "بگریز یعقوب بروایه بگریز"

هر دو ترسیدیم . با هم گفتیم شمس به سیم آخر زده !

مگر ما همین را نمیخواستیم که کسی بیاید و بزند به سیم آخر ؟!

پس چرا حالا ترسیدیم ؟! از چه چیز ترسیدیم ؟! از قصاوت آنانی که به جرم اندیشیدن میکشند و میدرند ؟ با خودم گفتم دیگر به هیچ کس در این مکتب خانه ی کثیف استاد نخواهم گفت . تنها استادی که میشناسم محمد تقی شمس لنگرودیست . کسی که برای سلامتی اش نگرانم کسی که حالا دیگر هر روز دلم برایش تنگ میشود . کسی که حاظرم پا به پای آرمانش تا هر کجا همراهش بروم .