کافه  گودو  بود  و  صدای  همهمه  که با  آهنگ  «  کاش اینجا بودی  »  پینک فلوید 

گره خورده بود   .   «  کاش اینجا بودی  »  که  از  گرامافون  قدیمی  پخش  میشد ،

تا دیگران خوششان بیاید  .  سیگار  بهمن کوچک که هنوز روشن بود  و در  دست

خشایار و پدرام و پریسا و یک نفر با موهای بلوند  که  سر  میزشان  نشسته بود

و  من  نمیشناختمش ، دود  میکرد  و  بچه های  کافه هنوز در انتظار گودو بودند .

میگفتند  از  جشن  خانه سینما  که باران  کوثری اول شده  به خاطر   خون بازی

و  خسرو شکیبایی  که  پیر  و  شکسته شده  و  هنوز سبز است  .   و مصاحبه

مجله  سینما  با  مریلا زارعی  به  بهانه ی  نصف مال من نصف مال تو که علاقه

 به بازی طنز  دارد  یانه .

و میگفت شبکه  خبر، از بمب پدر ،  که ساخت روسیه است   .  بمب پدر که خلا

ایجاد میکند   و  برای  محیط زیست  مضر نیست و به لاک پشت ها وقورباغه ها

آسیبی نمیرساند . قورباغه هاو لاک پشت هایی که درعراق وافغانستان مردند .

و  روسیه  با بمب پدر  آمده  که  بمب مادر امریکا  را بی اعتبار  کند  و  بمب مادر

امریکا را خانه نشین کند . و مادر در خانه بماند و برای بچه ها مربای انجیر                         

درست کند  تا   دختر  بخورد  و  دختر بزرگ شود  و  دختر  بینی اش را عمل کند

و  نافش  را  سوراخ  کند  و  قرص  جلوگیری مصرف کند و تست بارداری بدهد

تا  خدای  نکرده  اتفاق  بدی نیفتد  تا مطب  دکتر  که به تازگی با متدهای جدید

ازفرنگ برگشته شلوغ شودومنشی بدون وقت قبلی از پذیرش معذور باشد.          

پدرتادیر وقت کارمیکند.چون موقع بنزین زدن فکرش درگیر بوده و کارت سوخت

را درون کارت خوان جا گذاشته و تا صدور کارت جدید مجبور است که بنزین آزاد

بخرد . وتا آخر شب مسافرهارا جا بجا کند . مسافر ها که دیرشان شده  و باید

شب را در  کنار خانوادها باشند  .  خانواده های  پایتخت   .  پایتختی  که  در  آن

میانگین  هزینه های  خوراکی  و  غیر خوراکی  ٪۲۶ بیشتر از باقی شهر های

 کشور است  .  و پدر هندوانه و سیب زمینی میخرد که آخرشب درکنار خانواده

 یانگوم  و  طنز چهار خونه  ببیند  .  و   پسر آن  موقع  سوار  مینی  بوس  های

 سبز رنگ  به  سمت خیابان  خالد اسلامبولی  (  وزرا سابق  )  در حرکت است

و شب را هم آنجا خواهد ماند.و پدر ساعت که  ۱۲ میشود و غرق در فکر قسط

لیزینگ و شهریه دانشگاه آزاد بچه ها ست خدا کند خوابش ببرد جلوی تلویزیون

روبروی  چایش  که  یخ کرده  و  مربای انجیر که مادر برایش آورده    .   و  اخبار

شبانگاهی راوقتی که ازاصل۴۴میگویدوسهام مس که درهفت دقیقه به بیش از 

هزار ملیارد  تومان  و  یکجا به بخش خصوصی واگذار شد  . وخبر ساخت بمب پدر

 به دست روسیه که خلا ایجادمیکندتا به محیط زیست آسیب نرسد و لاک پشت ها

وقورباغه هاسالم بمانند.همان قورباغه ها و لاک پشت ها که درعراق وافغانستان

سوختند و از بین رفتند .

و   کافه  همچنان  شلوغ  است  و  پر  سر و صدا   و   صدای  همهمه  که  با آهنگ

«   کاش اینجا بودی   »   پینک فلوید  گره  خورده  است   .   و  سیگار بهمن کوچک

 که  هنوز روشن است ودردست خشایار و پدرام  و  پریسا و یک نفربا موهای بلوند

 که سر میزشان نشسته است و من نمیشناسمش ، دود میکند . . .

و بچه های کافه هنوز در انتظار گودو هستند .

سال هاست که پاییز و زمستان را بهار میدانیم

، تابستان را زمستان.و بهار را مممممم     بهاررا

بهار .(یه فصل کم اومد .   ها ؟          کم نیومد ؟ )

این بهار هم میگذرد . مثل روزهای پایانی همین

زمستان تکراری . و به این بهانه شعری از فریدون

مشیری تقدیم میکنم :

              با همین دیدگان اشک آلود

              از همین روزن گشوده به دود

              به پرستو به گل به سبزه درود

              به شکوفه ، به صبحدم به نسیم

              به بهاری که میرسد از راه

              چند روز دگر به ساز و سرود

             ما که دلهایمان زمستان است .

             ما که خورشیدمان نمی خندد

             ما که باغ و بهارمان پژمرد

             ما که پای امیدمان فرسود

             ما که در پیش چشم مان رقصید

             این همه دود زیر چرخ کبود

             سر راه شکوفه های بهار

             گریه سر میدهیم با دل شاد

             گریه شوق با تمام وجود .

 * نظر خودم اینه که پست خوبی نیست ولی تو این( در ان گمی)* همینم غنیمته .

 ** این واژه رو دیشب یکی از دوستام ساخت و منو سخت تحت تاثیر قرار داد .

باز ، آن غریب مغرور

در این غروب پر غوغا

با اسب در خیابان های پر هایهوی شهر

                                               پیدا شد .

در چار راه ،

            باز ،

               از چراغ قرمز ،

                            بگذشت

و اسبش

از سکوت پاسبان

و بوق پر دوام ماشین ها ،

                              رم کرد

او

  مغرور ،

        در رکاب

              پای افشرد

محکم ، دهانه را

                  در فکّ اسب نواخت

و اسب ،

        بر دو پا

               به هوا چنگ انداخت

و موج پر هراس جمعیت را

در کوچه های تیره پراکنده ساخت

آنسوی تر ، لگام فرو بگرفت

با پوزخندی آرام

خم گشت روی کوهه ی زین

و دختران شهری را

           ــ که میرفتند

  از مدرسه به خانه ــ

                       تماشا کرد

« باز آن سوار وحشی ؟ »

                             اما ،

                                او

این جلوه گاه عشوه و افسوس را

ــ بی اعتنا

به آه خونچکان غریزه رها کرد

آنسوی تر

در جنب و جوش میدان

اسبش به بوی خصمی نامرئی سم کوبید

و سوی اسب یال افشان تندیس ، شیهه کشید

آنگاه

شهر بزرگ

ــ با هیبت و هیاهویش ،

از خوف ناشناسی

مبهوت ماند .

و آنگاه که حریق غروب ،

در کلبه های آب ،

                 فرو می مرد .

و مرغک ستاره ای از جنگل افق

بر شاخه ی شکسته ی ابری ،

                                  می خواند

کج باوران خطه ی افسانه ،

                         ــ از پشت بامها ،

با چشم خویش دیدند

که آن غریب مغرور

بر جلگه ی کبود دریا میراند .

( منوچهر آتشی )

شراب لعل و جای امن و یارمهربان ساقی

دلاکی به شودکارت اگراکنون نخواهدشد؟

 ( لسان الغیب )

باز اگر چلّه نشینم ، شاید ؟

یا اگر زار بریزم شاید ؟

یا اگرمثل همیشه ساکت،درکنارخودم آرام بمیرم باید؟

شایدم بازبه سان دیروز ، بر سرم سنگ بریزم باید !!؟

ولی ای دوست ، در این کنج خرابات ، به دور ،

                                       از همه هم قفسان ،

                                                     هم نفسان .

من کنار توام ای پیر مغان . . .

          پیش از این هم بودم .

 ( محمد مقدم )